Herðubreið

Ég er óskaplega upptekin af íslensku fjöllunum enn þá. Kannski af því að ég er alltaf að keyra yfir heiðina og er þá í svo mikilli nálægð við þau. Og heiðin hefur verið svo ótrúlega falleg undanfarið; skínandi hvít í sólinni á morgnana og að ég tali nú ekki um útsýnið! Í gær þegar ég var á leiðinni heim baðaði síðdegissólin allt Fljótsdalshérað undir Snæfellinu og það var svo fallegt að ég gat varla haft augun af því. Algjör töfrabirta. Mátti ekkert vera að því að horfa á veginn - eins gott að ég kann leiðina næstum því utan að ;) Í morgun þegar ég fór yfir var reyndar sólarlaust en þegar ég fór að nálgast norðurbrúnina þá blasti skjannahvítur toppurinn á Herðubreið við og þar var sko sól. Fjallið var eins og upplýst innan frá, eini bletturinn í augsýn þar sem var sól þá stundina. Ólýsanlegt.

Þess má geta að ég er með mynd eftir Stórval á skrifstofunni minni en hún er eins og ókláruð. Það eru tvær raðir af hestum á neðri hlutanum en svo er efri hlutinn galtómur, ekki einu sinni búið að grunna hvað þá meira. Annaðhvort hefur Herðubreið átt að vera þar eða bara þriðja hestaröðin... hver veit? En sú sem fylgir með þessum pistli er auðvitað algjör snilld.