Októberdagar

Og tíminn líður því lífið heldur áfram þrátt fyrir kreppu. Við höfum verið svo heppin að geta mikið verið samvistum við Söndru og fjölskyldu í þessum mánuði; fyrst fórum við í skemmtilega helgarferð suður og síðan komu þau öll austur og dvöldu þær mæðgur í heila 10 daga. Það var náttúrlega alveg yndislegt að hafa þær svona lengi og fá að kynnast litlu skottunni svolítið. Mamma og pabbi komu líka í heimsókn og notuðum við tækifærið og buðum stórfjölskyldunni til veislu á efri hæðinni, sem stendur tóm eftir að leigjendurnir fluttu út um mánaðamótin. Þá var ekki annað hægt en að smella mynd af fjórum ættliðum í beinan kvenlegg. Erum við ekki glæsilegar?!

Eftir þessa skemmtun alla er lífið nú aftur farið að ganga sinn vanagang og virðist veturinn vera kominn í öllu sínu veldi. Ég fékk aðeins að kynnast því á heiðinni í gær þegar ég var þrisvar sinnum lengur á leiðinni heim en venjulega í hávaðaroki og geysimiklum skafrenningi. Það bjargaði mér að mjög lítill snjór var á veginum og gat ég því keyrt eftir hvítu línunni, en aðeins með því að hafa höfuðið hálft út um gluggann yfir alla háheiðina. Skyggni og færð voru hins vegar með besta móti í dag; bjart, stillt og dásamlega fagurt.

Verð að láta fylgja hér með eitt lítið vídeó af skvísunni í banastuði rétt áður en þær Sandra lögðu af stað í flugið suður. Njótið!